“Ne kadar zor bir gün benim için bugün…Sabah erkenden uyandım, yollara düştüm mendil satabilmek için…Hava soğuk ve ben dışarıda çalışmak durumundayım…Oysa, okula gitmeyi isterdim sabah uyandıktan sonra…Eğitim almadan geleceğim olamaz ki…

Avukat olmayı istiyorum ben…Nasıl avukat olurum okula gitmem gereken zamanı mendil satarak geçirirsem? Ne kadar mendil satacağım acaba bugün? Umarım elimdeki tüm mendil paketlerini bitiririm. Bitiremezsem elimdeki tüm mendil paketlerini, bir ceza bekleyebilir beni evde…

Ya dışarıda karşılaştığım insanların gözlerindeki “acıma bakışı”? Hemen hepsinin gözlerinde şahit oluyorum bu bakışlara…Bana o kadar ağır geliyor ki… Neredeyse her “Mendil alır mısınız?” diye sorduğumda karşılaşıyorum bu durumla…Bir yandan destek olmak isterken, bir taraftan “kötü örnek” e katkı vermeme çabasındalar…İkilem içinde kalıyor çoğu insan, net!

Peki ya ailem? Ben katkı sağlamasam aile bütçesine, nice olur halleri…Yiyecek bile bulamayabilirim yardım etmezsem onlara…Yaşanan gerçekler var, ailem ekonomik olarak zor durumda…Beni dünyaya getirmişler hayırlı bir evlat olayım diye…Aile bütçesine katkı sağlamazsam “hayırlı evlat” olur muyum hiç?

Benim hayatım ne olacak? Tercih yapamayacak mıyım ben bir kere yaşanabilecek hayatıma ilişkin? Zorunda mıyım benim için seçilen bu hayatı yaşamaya? Dilim döndüğünce anlatmaya çalışsam düşünce ve duygularımı, hayattan beklentilerimi, faydası olur mu geleceğimi istediğim gibi kurma arzumun gerçekleşmesine? Yoksa boş bir çaba mıdır bu? Hiçbir zaman anlamayacaklar mıdır beni?

Sevgili arkadaşlarım… Ne kadar çok isterdim onlarla oyunlar oynamayı… Zamanım yok ki oyuna, sabahtan akşama kadar çalışıyorum… Paylaşmak istediğim o kadar çok düşünce ve duygu var ki arkadaşlarımla, dertleşmek istiyorum onlarla, ama ne kadar anlayabilirler beni bilmem ki? Zira onlar okula devam ediyorlar, çalışmıyorlar, çocukluklarını yaşıyorlar…Ne güzel bir ifade: “Çocukluğunu yaşamak”. Hasret kaldığım…”

Sizce de muhtemel değil mi, bir “çocuk işçi”nin yukarıdaki şekilde düşünce ve duygulara sahip olması?

Hiçbir nedenle eğitim ve sosyal hayatından, çocukluğundan, geleceğinden mahrum edilmemeli çocuklar…

Çocuk işçi serbest bölgesi; herkesin ” Hiçbir çocuk çalışmamalı, her çocuk okulda olmalı.” düşüncesinde hemfikir olduğu köy veya çiftlik gibi alanlara denir. Bu alanlarda yaşayan öğretmenler, işverenler, köy liderleri, diğer yetişkinler el ele vererek çocukları işlerden alıp okullara yollamak için var güçleriyle çalışırlar. Fakirlik bahane olamaz, olmamalıdır. Herkes üzerine düşen görevleri yaparsa hiçbir çocuğun çalışmasına gerek kalmaz fikri ile hareket ederler.

Çocukların haklarını korumak ve savunabilmek için yerel yönetimlerle iş birliği içinde hareket ederler ve bu doğrultuda faaliyet yaparlar. Bu faaliyetlerden en önemlisi ise ebeveynlere, çocukların getireceği paraya ihtiyaç duymadan geçinebileceklerini göstermektir.

Bunun için ebeveynleri tasarruf ve kredi gruplarına katılmaya teşvik etmişler ve ayrıca gelir getirici faaliyetler düzenlemişlerdir. Ayrıca toplumu, çocukların en az 15 yıl örgün eğitim görmeleri hakkında bilinçlendirirler. 15-18 yaş arası çocuklara orta öğretimi veya mesleki eğitimlerini tamamlamalarında yardımcı olurlar. Böylece bu çocuklar ileride mutlu olabildikleri daha düzgün işlerde çalışabileceklerdir.

Bu fikrin kökeni Hindistan’a dayanmaktadır. Bu akımın ilk adımları 1992 yılında atılır. “MVFoundation“ isimli bir topluluk tarafından başlatılmış ve dünyanın pek çok yerine yayılmıştır. Bugün başta Hindistan olmak üzere Afrika ülkeleri, diğer Asya ülkeleri ve Latin Amerika’da varlığına rastlanmaktadır. Bugüne kadar 1 milyondan fazla çocuğu iş alanlarından çıkarmışlar, onların en temel haklarından biri olan eğitim haklarına ulaşmalarına yardım etmişlerdir.

Tamamıyla “çocuk işçi serbest bölgesi” oluşumunu incelediğimiz zaman, bu hareket için çalışan insanların aslında daha büyük bir hedefleri olduğunu da gözlemleyebiliyoruz. Yaptıkları bu çalışmalarla bir yandan çocuk işçiliğini azaltırlarken bir yandan da artık döngü haline gelmiş yoksulluk zincirini kırıyorlar. Kırılan bu zincir de toplulukların ve ülkelerin sosyal-ekonomik durumlarını sürdürülebilir bir şekilde iyileştirmelerini sağlıyor. En özeliyse milyonlarca çocuğa güzel bir gelecek vadetmeleri…